EVALUATION OF THE NARRATIONS REGARDING THE CHILDREN TO WHOM THE ROPHET MUHAMMAD PERFORMED TAHNIK
DOI:
https://doi.org/10.5281/zenodo.20827959Keywords:
Hadith, Taḥnīk, Child Companions, Prophetic Tarbiyah, RebateAbstract
Tahnik is an Arab tradition in which a chewed date or another sweet substance, such as honey, is gently rubbed onto the palate of a newborn baby. In the early Islamic period, tahnik constituted one of the first stages of child upbringing and character formation, representing both a biological and spiritual manifestation of Prophetic nurturing. This study analyzes the effects of the tahnik practice on individual character development by focusing on child Companions who were personally given tahnik by the Prophet Muhammad (peace be upon him), including Ibn Abbas, Abdullah ibn al-Zubayr, Nu'man ibn Bashir, and Sinan ibn Salama. Using a qualitative research methodology based on the examination of Companions’ biographies, the study discusses the relationship between the Prophet’s direct contact and blessing through tahnik and the later emergence of qualities such as scholarly authority, political insight, unwavering determination, and moral sensitivity in these individuals. The findings suggest that tahnik was not merely a symbolic ritual but rather an educational imprint engraved upon the child’s soul, providing a firm foundation for character development. A review of the theological literature on tahnik reveals that existing studies have largely focused on the authenticity of hadith reports and the juristic rulings associated with the practice. In contrast, its spiritual significance, symbolic value, and contemporary interpretation have received comparatively little attention. While emphasizing the wisdom and spiritual dimensions of tahnik, this study seeks to propose a spiritual model for modern educational and developmental processes by drawing upon the historical success of the practice.
References
Ahmed b. Hanbel, E. A. M. (1983). Fedâilü’ş-sahâbe (C. 1-2). Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Ahmed b. Hanbel, E. A. A. b. M. b. H. eş-Şeybânî. (2001). Müsnedü’l-İmâm Ahmed b. Hanbel (C. 1-50). Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Askalânî, E.-F. Ş. A. b. Alî b. M. İ. H. (1994). el-İsâbe fî temyîzi’ş-sahâbe (C. 1-8). Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye.
Belâzurî, A. b. Y. b. C. (1996). Ensâbü’l-eşrâf (C. 1-13). Beyrut: Dâru’l-Fikr.
Bezzâr, E. B. A. b. Amr el-İtkî. (2009). El-Bahru’z-Zehhâr (C. 1-18). Medine: Mektebetu’l-Ulûm ve’l-Hikem.
Buhârî, E. Abdullâh M. b. İ. b. İ. (1993). Sahîhu’l-Buhârî (5. bs., C. 1-7). Dımaşk: Dâru İbn Kesîr; Dâru’l-Yemâme.
Cevâd, ʿA. (2001). el-Mufaṣṣal fî târîḫi’l-ʿArab kable’l-İslâm (2 Cilt).
Ebû Nuaym Ahmed b. Abdillâh b. İshâk el-İsfahânî. (1974). Hilyetu’l-evliyâ ve tabakâtu’l-asfiyâ (C. 1-10). Beyrut: Dâru’l-Kitâbi’l-Arabî; Dâru’l-Fikr li’t-Tabâati ve’n-Neşri; Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye.
Fığlalı, E. R. (1997). Hasan. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi içinde (C. 16, s. 278-281). İstanbul: TDV Yayınları.
Fığlalı, E. R. (1998). Hüseyin. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi içinde (C. 18, s. 518-524). İstanbul: TDV Yayınları.
Güler, Z. (2010). Tahnîk. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi içinde (C. 39, s. 411-412). İstanbul: TDV Yayınları.
Halîfe b. Hayyât, E. Amr Halîfe b. Hayyât el-Usfurî. (1977). Târîhu Halîfe b. Hayyât. Dımaşk/Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Hârizmî, E. Abdullâh M. b. A. b. Y. (1409). Mefâtîhu’l-ulûm (2. bs.). Beyrut.
Harris, D. L., Weston, P. J., Signal, M., Chase, J. G., & Harding, J. E. (2013). Dextrose gel for neonatal hypoglycaemia (the Sugar Babies Study): A randomised, double-blind, placebo-controlled trial. The Lancet, 382(9910), 2077-2083.
Hatiboğlu, İ. (2007). Nu‘mân b. Beşîr. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi içinde (C. 33, s. 227-228). İstanbul: TDV Yayınları.
Heyssemî, E.-Hasan N. Alî b. E. B. b. S. (1994). Mecmaʿu’z-zevâ’îd ve menbaʿu’l-fevâ’id (C. 1-10). Kahire: Mektebetu’l-Kudsî.
İbn Abdülber en-Nemerî, E. Ö. C. Y. b. Abdillâh b. M. (1992). el-İstîâb fî maʿrifeti’l-ashâb (C. 1-4). Beyrut: Dâru’l-Cîl.
İbn Asâkir, E.-Kâsım Alî b. el-Hasen. (1995). Târîhu Dımaşk (C. 1-80). Beyrut: Dâru’l-Fikr.
İbn Ebî Hâtim, E. M. Abdurrahman b. M. er-Râzî. (1952). el-Cerh ve’t-taʿdîl. Haydarabad/Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabî.
İbn Hibbân, E. Hâtim M. el-Bustî. (1973). es-Sikât (C. 1-9). Haydarâbâd: Dâiratü’l-Meârifi’l-Osmâniyye.
İbn Kayyim el-Cevziyye, E. Abdillâh Ş. M. b. E. B. b. E. ez-Zürʿaî ed-Dımaşkî el-Hanbelî. (2019). Tuhfetu’l-mevdûd bi-ahkâmi’l-mevlûd. Riyad; Beyrut: y.y.
İbn Kesîr, E.-F. İ. b. Ömer b. K. ed-Dimeşkî. (1988). el-Bidâye ve’n-nihâye (C. 1-14). Beyrut: Dâru’l-İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî.
İbn Sa’d, E. A. M. (1421). et-Tabakâtu’l-kubrâ (C. 1-11). Kahire: Mektebetu Hâncî.
İbnu’l-Esîr, E.-Hasan Alî b. E.-K. M. el-Cezerî. (1994). Üsdü’l-gâbe fî maʿrifeti’ş-sahâbe (C. 1-8). Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye.
İclî, E.-Hasan A. b. Abdullâh el-Kûfî. (1985). Târîhu’s-sikât. Mekke: Dâru’l-Bâz.
Koca, S. B., Altıntaş, A. H., & Duba, B. (2022). Yenidoğan hipoglisemisine güncel yaklaşım. MKÜ Tıp Dergisi, 13(47), 431-442. https://doi.org/10.17944/mkutfd.1074719
Mizzî, E.-Haccâc C. Y. b. Abdurrahmân. (1980). Tehzîbu’l-kemâl fî esmâi’r-ricâl (C. 1-35). Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Müslim, E.-Hasan el-Haccâc el-Kuşeyrî en-Nîsâbûrî. (1955). Sahîh-i Müslim (C. 1-5). Beyrut: Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabî.
Sönmez, M. A. (1988). Abdurrahman b. Zeyd. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi içinde (C. 1, s. 177-178). İstanbul: TDV Yayınları.
Taberânî, E.-Kâsım M. S. b. A. b. E. (t.y.). el-Muʿcemü’l-kebîr (C. 1-25). Kahire: Mektebetu İbn Teymiyye.
Yaʿkûb b. Sufyân el-Fesevî, E. Y. (1981). el-Maʿrife ve’t-târîh (C. 1-3). Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Zebîdî, Z. A. A. (1980). Sahîh-i Buhârî muhtasarı tecrîd-i sarîh tercemesi ve şerhi (C. 9, K. Miras, Çev. & Şerh.). Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları.
Zehebî, E. Abdillâh Ş. M. b. A. b. Osmân. (1985). Siyeru aʿlâmi’n-nubelâ (C. 1-25). Beyrut: Müessesetü’r-Risâle.
Zehebî, E. Abdillâh Ş. M. b. A. b. Osmân. (1992). el-Kâşif fî maʿrifeti men lehû rivâyetun fî’l-Kutubi’s-sitte. Cidde: Dâru’l-Kıble li’s-Sekâfeti’l-İslâmiyye.
Zehebî, E. Abdillâh Ş. M. b. A. b. Osmân. (2004). Tezhîbu Tehzîbi’l-Kemâl fî esmâi’r-ricâl (C. 1-11). Kahire: el-Fârûku’l-Hadîse.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 NEW ERA INTERNATIONAL JOURNAL OF INTERDISCIPLINARY SOCIAL RESEARCHES
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
